Zodra de gezanten terugkeerden, bereidde de Boodschapper van Allah ﷺ het leger voor en riep hij tot jihad buiten het Arabisch Schiereiland. Hij ﷺ begon het nieuws over de Romeinen en de Perzen te volgen, en aangezien hij grenzen met de Romeinen had, verzamelde hij voortdurend inlichtingen over hen. Hij ﷺ anticipeerde erop dat de Boodschap van de Islam snel zou verspreiden zodra deze voorbij het Arabisch Schiereiland zou reiken. Daarom was hij ervan overtuigd dat al-Sham (het huidige Groot-Syrië) de doorbraak zou zijn. Sinds Badhan, de gouverneur van Chosroes in Yemen, de Islam had aanvaard, was hij ﷺ verzekerd tegen elk dreigend gevaar dat van daaruit voortkwam en begon hij na te denken over het sturen van troepen naar al-Sham om tegen de Romeinen te vechten. Dus in de maand Jumada al-Ula, in het 7e jaar van de emigratie (Hijrah), oftewel slechts enkele maanden na het verdrag van Hudaybiyah, verzamelde hij ﷺ een elitekracht van drieduizend krijgers en stelde Zayd ibn Harithah aan als hun bevelhebber. Hij ﷺ zei tegen hen: “Als Zayd gewond raakt, moet Ja’far het bevel overnemen, en als Ja’far gewond raakt, moet ‘Abdullah ibn Ruwahah het bevel overnemen.”

As soon as the envoys returned, the Messenger of Allah (pbuh) prepared the army and declared Jihad outside the Arabian Peninsula. He (pbuh) began monitoring the news about the Romans and the Persians, and since he had frontiers with the Romans he was constantly gathering intelligence about them. He (pbuh) anticipated that the Message of Islam was about to spread rapidly once it had reached beyond the Arabian Peninsula. Therefore, he was sure that al-Sham (greater Syria today) would be the breakthrough. Ever since Badhan, the governor of Chosroes in Yemen, had embraced Islam, he (pbuh) was assured against any imminent danger emanating from there and began to think about sending troops to al-Sham to fight the Romans. So in the month of Jumada al-Ula, in the 7th year of the Hijrah, i.e. just a few months after the treaty of Hudaybiyah, he (pbuh) gathered an elite force of three thousand warriors and appointed Zayd ibn Harithah as their commander. He (pbuh) said to them, “If Zayd gets hurt, Ja’far should take charge and if Ja’far gets hurt, ‘Abdullah ibn Ruwahah should take charge.”.

Het leger vertrok, en Khalid ibn al-Walid (die de Islam had aanvaard na het verdrag van Hudaybiyah) was onder hen. De Boodschapper van Allah ﷺ marcheerde met hen mee naar de rand van Madinah; hij ﷺ instrueerde hen om geen vrouwen, mensen met een handicap of kinderen te schaden, en om geen bomen te kappen of gebouwen te vernietigen. Daarna bad hij ﷺ en de rest van de moslims voor hen, zeggend: “Moge Allah met jullie zijn, jullie beschermen en jullie veilig en wel tot ons terugbrengen.”

The army set off, and Khalid ibn al-Walid (who had embraced Islam after the treaty of Hudaybiyah) was among them. The Messenger of Allah (pbuh) marched with them to the outskirts of Madinah, he (pbuh) instructed them not to harm any women, those with a handicap, or children, or to cut any trees or destroy buildings. Then he (pbuh) and the rest of the Muslims prayed for them saying, “May Allah be with you, protect you and return you to us safe and well.”.

Het leger trok verder en de leiders stelden hun oorlogsplan op, waarbij zij besloten dat het een snelle en beslissende aanval moest zijn. Zij besloten de mensen van al-Sham te verrassen, precies zoals de Boodschapper van Allah ﷺ dat altijd deed in zijn invallen. De legercommandanten stemden in met dit plan en vertrokken om het uit te voeren. Echter, toen zij Mu’an (ten noorden van Arabië) bereikten, vernamen zij dat Sharhabeel al-Ghassani, de gouverneur van Heraclius in al-Sham, een leger van 100.000 strijders had verzameld om hen te confronteren. Het nieuws kwam als een schok voor hen en zij sloegen hun kamp op in Mu’an voor twee nachten, terwijl zij nagedachten over wat te doen nu zij geconfronteerd werden met een dergelijk machtig leger. De meest gewenste optie was om de Boodschapper van Allah ﷺ te schrijven om hem te informeren over de aantallen van de vijand, en als hij ﷺ versterkingen zou sturen, dan was dat goed, anders zouden zij zijn bevelen afwachten.

The army marched on and its leaders drew up their war plan, deciding that it should be a quick and decisive assault. They decided to take the people of al-Sham by surprise, just as Allah’s Messenger (pbuh) always did in his raids. The army commanders agreed on this plan and set off to accomplish it. However, when they reached Mu’an (north of Arabia) they learned that Sharhabeel al- Ghassani, Heraclius’ governor of al-Sham had gathered an army of 100,000 fighters to confront them. The news came as a shock to them and they en- camped at Mu’an for two nights thinking what to do now that they were faced with such a formidable army. The most favored option was for them to write to the Messenger of Allah (pbuh) informing him about the enemy’s numbers, and if he (pbuh) sent reinforcements well and good, otherwise they would await his orders.

‘Abdullah ibn Ruwahah moedigde de mannen aan door te zeggen: “O mannen! Bij Allah, wat jullie haten is precies waar jullie voor zijn uitgekomen: namelijk het martelaarschap. Wij vechten niet tegen de vijand met aantallen, kracht of menigte, maar wij vechten tegen hen met deze religie (Deen) waarmee Allah (SWT) ons heeft geëerd. Dus kom op! Beide uitkomsten zijn goed: overwinning of martelaarschap.” De mannen werden opgewekt door deze woorden en hun geloof (Iman) werd versterkt. Daarom trokken zij vooruit totdat zij het dorp Masharif bereikten. Toen de vijand naderde, trokken de moslims zich terug naar een dorp genaamd Mu’tah. Daar begon de strijd tussen hen en de Romeinen.

‘Abdullah ibn Ruwahah encouraged the men saying, “O men! By Allah, what you dislike is that which you have come out for: viz. martyrdom. We are not fighting the enemy with numbers or strength or multitude, but we are fighting them with this Deen with which Allah (swt) has honored us. So come on! Both prospects are fine: victory or martyrdom.” The men were roused by these words and their Iman strengthened. They, therefore, went forward until they reached the village of Masharif. When the enemy approached the Muslims withdrew to a village called Mu’tah. There, the battle between them and the Romans began.

Het was een van de felste veldslagen ooit; de dood en bloedbaden dreigden. De strijd ging tussen drieduizend moslims die klaar waren voor martelaarschap, en tweehonderdduizend ongelovigen (een extra 100.000 mannen werden gestuurd om het Romeinse leger te versterken) die waren verzameld om de moslimmacht te vernietigen. De strijd was hevig en Zayd ibn Harithah vocht terwijl hij de banier van de Boodschapper van Allah ﷺ vasthield; hij trok onvermoeibaar diep het hart van de vijandelijke strijdkrachten in, zonder ook maar een moment vrees te hebben voor de gevolgen. Hij vocht dapper in de wetenschap dat het martelaarschap was in de weg van Allah, zijn moed was fenomenaal, zijn heldhaftigheid ongeëvenaard, totdat hij stierf aan de wonden veroorzaakt door de speren van de vijand die zijn lichaam verscheurden. Daarna nam Ja’far ibn Abi Talib de banier over; hij was een knappe jonge man van 33 jaar oud. Ook hij vocht hard en tartte de dood totdat de vijand zijn bruine paard omsingelde, waarna hij eraf sprong, het paard doorbrak en het hart van de vijand binnendrong, waarbij hij hen met zijn zwaard trof totdat een Romein hem raakte en hem doormidden sloeg, waardoor hij stierf. ‘Abdullah ibn Ruwahah nam de banier over en trok ermee vooruit te paard. Hij moest zichzelf aansporen omdat hij aarzelde om vooruit te gaan. Hij ging vervolgens verder en vocht totdat ook hij werd gedood. Daarna nam Thabit ibn Arqam de banier over en zei: “O moslims! Verzamel u rond één man.” Dus verzamelden zij zich rond Khalid ibn al-Walid. Hij nam de banier aan, verzamelde de moslims om zich heen en organiseerde hen, terwijl hij de hele tijd probeerde de vijand op afstand te houden. Het lukte hem om de strijd te beperken tot enkele schermutselingen totdat de nacht was gevallen.

It was one of the fiercest battles ever, death and blood baths loomed. The battle was between three thousand Muslims who were ready for martyrdom, and two hundred thousand disbelievers (an extra 100,000 men were sent to reinforce the Roman army) gathered to destroy the Muslim force. The fighting was fierce and Zayd ibn Harithah fought holding the Messenger of Allah’s banner, he went forward unabated deep into the heart of the enemy’s forces, not fearing for one moment the consequences. He fought bravely knowing that it was martyrdom in the way of Allah, his courage was phenomenal, his heroism unmatched, until he died of the wounds caused by the enemy’s spears that ripped his body. Then Ja’far ibn Abi Talib took over the banner; he was a handsome young man 33 years of age. He too fought hard, defying death until the enemy surrounded his roan (horse), so he jumped off and hamstrung her and went forward into the heart of the enemy striking them with his sword until a Roman struck him and cut him in half, killing him. ‘Abdullah ibn Ruwahah took the banner and advanced with it riding his horse. He had to put pressure on himself as he felt reluctant to go forward. He then proceeded and fought until he too was killed. Then Thabit ibn Arqam took over the banner and said, “O Muslims! Do rally around one man.” So they rallied to Khalid ibn al-Walid. He took the banner and gathered the Muslims around him and organized them trying all the while to keep the enemy at bay. He managed to restrict the fighting to a few skirmishes until night had fallen.

Gedurende de nacht stelde Khalid ibn al-Walid een slimme terugtrekkingsstrategie op, nadat hij de omvang van het leger van de vijand had beseouwd in vergelijking met zijn eigen geringe aantallen. En volgens zijn zorgvuldig opgestelde plan beval Khalid een deel van het leger om wat onrust en lawaai aan de achterzijde te veroorzaken, om de vijand te laten denken dat er versterkingen waren gearriveerd. Toen zij dit deden, raakte de vijand in angst en lieten zij na om de moslims aan te vallen; zij waren zelfs verheugd toen Khalid hen niet aanviel. Vervolgens trok Khalid zich terug en nam zijn troepen mee terug naar Madinah, niet als overwinnaar, noch als verslagen, maar met het behalen van een zeer aanzienlijke prestatie.

During the night, Khalid ibn al-Walid drew up a shrewd withdrawal plan having realized the magnitude of the enemy’s army compared to the meager numbers of his. And following his carefully drawn up plan, Khalid ordered a section of the army to create some uproar and noise at the rear to let the enemy into thinking that reinforcement had arrived. When they did so, the enemy became frightened and refrained from attacking the Muslims, they were even elated when Khalid did not attack them. Then Khalid withdrew and took his troops back to Madinah, not victorious, nor defeated, but having achieved quite a considerable feat.

De bevelhebbers van deze strijd en haar strijders wisten de hele tijd al dat de dood hen riep, toch vochten zij heroïsch en werden zij gedood. Islam gebiedt de moslim om te vechten in de weg van Allah, te doden en gedood te worden, en dit type strijd wordt beschouwd als de meest deugdzame investering, want het is jihad in de weg van Allah. Hij zegt in soera al-Taubah,

The commanders of this battle and its warriors had known all along that death was beckoning to them, yet they fought heroically and were killed. Islam commands the Muslim to fight in the way of Allah, kill and be killed, and it is this type of fighting that is regarded as the soundest investment, for it is Jihad in the way of Allah. He I says in Surah al-Taubah,

“Voorwaar, Allah heeft van de gelovigen hun levens en hun bezittingen gekocht; in ruil voor het Paradijs. Zij strijden in de weg van Allah, dus zij doden (anderen) en worden gedood. Het is een waarheid die Hij heeft beloofd in de Torah, het Evangelie en de Qur’an. En wie is trouwer aan zijn verbond dan Allah? Verblijdt u dan in de ruil die jullie hebben gesloten. En dat is het ultieme succes.” [At-Tauba, 9:111].

“Verily, Allah has purchased of the believers their lives and their properties; for the price that theirs shall be the Paradise. They fight in Allah’s Cause, so they kill (others) and are killed. It is a promise in truth which is binding on Him in the Torah and the Gospel and the Qur’an. And who is Truer to his Covenant than Allah? Then rejoice in the bargain which you have concluded. And that is the supreme success.” [At-Tauba, 9:111].

Dat is de reden waarom die helden vochten, ondanks de zekere dood die hen wachtte. De moslim vecht als er geen andere weg meer over is dan vechten, ongeacht of de dood zeker is of niet. In jihad worden zaken niet gemeten aan de hand van het aantal van de vijand en diens bewapening, noch aan de hand van diens menigte, maar aan de hand van het resultaat dat wordt bereikt, ongeacht hoe groot het offer is, ongeacht de uitkomst.

That is the reason why those heroes fought despite the certain death that faced them. The Muslim fights if there is no other way left but to fight and regardless of whether death is certain or not. In Jihad, matters are not measured by the number of the enemy and its weaponry, nor by its multitude, but by the result it achieves no matter how high the sacrifice is, regardless of the outcome.

De oorlog van de moslims met de Romeinen in Mu’tah was absoluut cruciaal; de bevelhebbers hadden geen andere keuze dan de vijand de strijd aan te gaan, ondanks het feit dat de dood op de loer lag. Daarom zou de moslim nooit de dood moeten vrezen, noch zou hij iets anders moeten overwegen dan te strijden in de weg van Allah (SWT). De Boodschapper van Allah ﷺ had de hele tijd al geweten dat het sturen van zijn troepen naar de Romeinse staat om hen langs hun grenzen te bevechten gevaarlijk was, maar het was noodzakelijk om hen de stuipen op het lijf te jagen en te demonstreren hoe de gelovigen vechten en hoe hun moed en hun geloof ongeëvenaard waren, ondanks hun geringe aantallen. Het risico was het waard, want het plaveide de weg voor verdere jihad door de moslims om de islam te verspreiden en te implementeren in de landen die zij zouden veroveren. Het risico en het avontuur waren succesvol, want het bleek een inleiding te zijn tot de slag bij Tabuk en het bracht een zware slag toe aan de Romeinen, die beefden bij het vooruitzicht om de moslims opnieuw te moeten ontmoeten totdat Al-Sham werd veroverd.

The Muslims’ war with the Romans in Mu’tah was absolutely crucial, the commanders had no choice but to engage the enemy in battle, despite the fact that death was beckoning. Thus, it is that the Muslim should never fear death, nor should he consider anything else but to fight in the way of Allah (swt). The Messenger of Allah (pbuh) had known all along that sending his troops to the Roman state to fight them along their frontiers was dangerous, but it was necessary to scare the life out of them and to demonstrate how the believers fight and how their courage and their belief were unmatched despite their paltry numbers. The risk was worth taking for it paved the way for further Jihad by the Muslims in order to spread Islam and implement it in the lands that they would conquer. The risk and the adventure was successful for it turned out to be an introduction to the battle of Tabuk and it landed a heavy blow against the Romans who shivered at the prospect of facing the Muslims again until Al-Sham was conquered.