De Boodschapper van Allah ﷺ bleef vijftien nachten in Madinah na zijn terugkeer van al-Hudaybiyah, waarna hij de moslims beval zich voor te bereiden op een inval op Khaybar, onder de voorwaarde dat alleen zij die met hem bij al-Hudaybiyah waren, deelnamen.

The Messenger of Allah (pbuh) remained in Madinah for fifteen nights after returning from al-Hudaybiyah, he then ordered the Muslims to prepare for a raid on Khaybar provided that only those who had been with him at al- Hudaybiyah take part.

Voordat de mars naar al-Hudaybiyah begon, kwam het nieuws binnen dat de Joden van Khaybar in het geheim samenspanden met de Quraysh om Madinah aan te vallen in een poging om de moslims uit te roeien. Doordat hij hiervan op de hoogte was, koos de Boodschapper van Allah ﷺ voor een vredesplan met de Quraysh om een wapenstilstand met hen te bewerkstelligen, zodat hij zijn inspanningen kon concentreren op het aanpakken van Khaybar. Zodra hij ﷺ zijn vredesverdrag had gesloten, dat de Joden van Khaybar isoleerde van de Quraysh, wendde hij zich tot de Joden van Khaybar en beval hij de moslims om het leger voor te bereiden, slechts enkele dagen na zijn terugkeer uit al-Hudaybiyah.

Before marching to al-Hudaybiyah, news was received that the Jews of Khaybar were secretly conspiring with the Quraysh to raid Madinah in an effort to exterminate the Muslims. Being aware of this, Allah’s Messenger (pbuh) opted for a peace plan with the Quraysh in order to secure a truce with them so that he could concentrate his efforts towards taking care of Khaybar. As soon as he (pbuh) had concluded his peace treaty, which isolated the Jews of Khaybar from the Quraysh, he turned to Jews of Khaybar and ordered the Muslims to prepare the army just days after his return from al-Hudaybiyah.

De Boodschapper van Allah ﷺ trok voorop met 1.600 moslims, vergezeld door 100 ruiters, en allen waren verzekerd van de steun van Allah. Zij bereikten Khaybar na een tocht van drie dagen en verrasten de mensen van Khaybar. Hoewel de moslims de nacht net buiten hun forten doorbrachten, kwamen in de ochtend de boeren van Khaybar naar buiten met hun spades en manden, en toen zij het leger van de moslims zagen, draaiden zij zich om en vluchtten zij terwijl zij riepen: “Muhammad met zijn strijdmacht.” De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Allahu Akbar! Khaybar is verwoest. Wanneer wij aankomen bij het gebied van een volk, dan is het een slechte ochtend voor hen die gewaarschuwd zijn.”

The Messenger of Allah (pbuh) marched at the head of 1,600 Muslims accompanied by 100 riders and all were assured of Allah’s support. They reached Khaybar after a march of three days and took the people of Khaybar by surprise. Although the Muslims spent the night just outside their forts. In the morning, the peasants of Khaybar came out with their spades and baskets and when they saw the army of the Muslims they turned and fled crying, “Muhammad with his force.” The Messenger of Allah (pbuh) said, “Allahu Akbar! Khaybar is destroyed. When we arrive at a people’s area it is a bad morning for those who have been warned.”.

De Joden verwachtten dat de Boodschapper van Allah ﷺ hen zou aanvallen, want toen zij hoorden over het verdrag van Hudaybiyah, beschouwden zij dit als een teleurstelling door hun bondgenoten, de Quraysh. Als reactie op de nieuwe gevaarlijke situatie stelden sommigen van hen voor om een alliantie te vormen met de Joden van Wadi al-Qura en Tayma’ om Madinah te overvallen. Zij zouden dan niet langer afhankelijk zijn van de steun van Arabische stammen, vooral nu de Quraysh een verdrag hadden getekend met de Boodschapper van Allah ﷺ. Anderen flirtte zelfs met het idee om een pact te sluiten met de Boodschapper van Allah ﷺ in de hoop dat dit de haat van de moslims jegens hen zou uitwissen. Zij bleven elkaar hieraan herinneren sinds zij het naderende gevaar voelden. Zij waren zich ervan bewust dat de Boodschapper van Allah ﷺ op de hoogte was geraakt van hun samenzwering met de Quraysh en dat hij ﷺ hen op het punt stond te overvallen, maar zij werden verrast voordat zij hun plannen konden uitvoeren en moesten in plaats daarvan een beroep doen op Ghatafan om hen te helpen. Zij probeerden hun posities te versterken en de aanval te weerstaan, maar het moslimleger was snel en hun verdedigingslinies stortten in.

The Jews were expecting Allah’s Messenger (pbuh) to attack them, for when they heard about the treaty of Hudaybiyah they considered it to be a let down by their allies, the Quraysh. In response to the new dangerous situation some of them suggested forming an alliance with the Jews of Wadi al-Qura and Tayma’ in order to raid Madinah. They would then be without the need to rely on the pockets of Arab tribes, especially now that the Quraysh had signed a treaty with the Messenger of Allah (pbuh). Others actually flirted with the idea of entering into a pact with the Messenger of Allah (pbuh) in the hope that this would efface the Muslims’ hatred towards them. They used to remind each other of this ever since they felt the danger nearing. They were aware that the Messenger of Allah (pbuh) had learned of their conspiracy with the Quraysh and that he (pbuh) was about to raid them, but they were caught by surprise before they could enact their plans and instead had to call on Ghatafan to help them. They attempted to fortify their positions and resist the attack, but the Muslim army was swift and their defensive lines crumbled.

Uiteindelijk werden ze wanhopig en zochten ze vrede met de Boodschapper van Allah ﷺ, op voorwaarde dat hij hun leven spaarde. De Boodschapper van Allah ﷺ stemde toe en hij stond hen toe in hun huizen te blijven. Aangezien hun land en hun wijngaarden onder de wet van verovering het zijne werden, stond hij hen toe daar te werken en te leven, op voorwaarde dat zij hem jaarlijks de helft van hun gewassen en vruchten gaven. Zij stemden in met zijn ﷺ voorwaarden. De Boodschapper van Allah ﷺ keerde daarna terug naar Madinah en bleef daar totdat hij vertrok voor de kleine bedevaart (Umrah) van Qada'.

Eventually, they became desperate and sought peace with the Messenger of Allah (pbuh) provided he spared their lives. The Messenger of Allah (pbuh) agreed and he allowed them to remain in their homes. Since their land and their vineyards became his under the law of conquest, he allowed them to work and live there provided they gave him half of their crops and fruits annually. They agreed to his (pbuh) terms. Allah’s Messenger (pbuh) then returned to Madinah and stayed there until he left for the ‘Umrah of Qada’.

Door de politieke autoriteit van Khaybar af te schaffen en hen te dwingen zich te onderwerpen aan de autoriteit van de moslims, neutraliseerde de Boodschapper van Allah ﷺ het gevaarlijke noordelijke pad naar al-Sham, zoals hij dat ook in het zuiden had gedaan na het verdrag van Hudaybiyah. Deze actie plaveide de weg voor de verspreiding van de boodschap van de Islam binnen het Arabisch Schiereiland evenals in het buitenland.

By his abolition of Khaybar’s political authority and by making them submit to the authority of the Muslims, the Messenger of Allah (pbuh) neutralized the perilous northern path to al-Sham, as he had done likewise in the south after the Hudaybiyah treaty. This action paved the way for the Message of Islam to be spread within the Arabian Peninsula as well as abroad.