De moslims, in de minderheid en slecht uitgerust, gingen de strijd aan met de Quraysh en overwonnen hen in hun eerste slag, de slag van Badr. Het resultaat van deze overwinning schudde de Quraysh zo heftig dat zij bijna hun verstand verloren. De overwinning van de moslims op de niet-moslims hielp bij het beëindigen van alle Joodse complotten, plannen en burgeroorlogen binnen Madinah, en als direct gevolg werden sommige Joden gedwongen een vredesverdrag te ondertekenen en werden anderen uit Madinah verdreven. De macht van de moslims nam toe, maar de Quraysh rustten nooit en verspilden geen tijd met het voorbereiden van wraak. In de slag van Uhud, het volgende jaar, slaagden de Quraysh daarin, toen de moslim-boogschutters die de achterhoede van de Mujahideen bewaakten, de instructies van de leider negeerden in hun haast om de oorlogsbuit te verzamelen. De Quraysh waren dolblij, en de moslims keerden met gebroken harten en verslagen terug naar Madinah, ondanks het feit dat zij na de slag de achtervolging inzetten tot Hamra’ al-Asad (ongeveer acht mijl van Madinah).

The Muslims, outnumbered and badly equipped, entered into warfare against the Quraysh clashing victoriously with them in their first battle, the battle of Badr. The result of this victory shook the Quraysh so violently that they almost lost their senses. The victory of the Muslims over the non-Muslims helped to kill off all the Jewish plots, schemes and civil strife inside Madinah, and as a direct result some Jews were forced to sign a peace treaty and others were expelled from Madinah. The might of the Muslims increased, but the Quraysh never rested and wasted no time in preparing for revenge. In the battle of Uhud, in the next year, the Quraysh managed just that, when the Muslim marksmen guarding the Mujahideen’s rear disobeyed the instructions of the leader in their haste to gather the spoils of war. The Quraysh were overjoyed, and the Muslims returned to Madinah heartbroken and defeated despite the fact that after the battle they gave chase up to Hamra’ al-Asad (about eight miles from Madinah).

De nederlaag van de moslims had verschillende gevolgen. De autoriteit van de moslims werd geacht te zijn ondermijnd, en het ontketende opstand door groepen binnen Madinah. Veel stammen buiten Madinah, die vóór Uhud nooit de moed hadden gehad om buiten de lijntjes te kleuren, vertoonden ook tekenen van rebellie. De Arabieren die buiten Madinah woonden, begonnen na te denken over het uitdagen van Muhammad ﷺ, net zoals de Joden en de hypocrieten die binnen Madinah woonden, en zij begonnen de moslims te provoceren.

The defeat of the Muslims had several repercussions. The authority of the Muslims was deemed to have been undermined, and it triggered sedition by groups within Madinah. Many tribes outside Madinah, who prior to Uhud would never have dared to step out of line, also showed signs of rebellion. The Arabs who lived outside Madinah began to think about challenging Muhammad (pbuh), as did the Jews and the hypocrites living within Madinah and they began to provoke the Muslims.

De Boodschapper van Allah ﷺ was erop uit om te leren over de machinerie van zijn vijanden, zowel binnen als buiten Madinah, om deze te kunnen bestrijden. Hij ﷺ streefde er ook naar om de status, het prestige en de macht van de moslims te herstellen door elke poging om hen te kleineren of te schaden te verpletteren.

The Messenger of Allah (pbuh) was anxious to learn about his enemies’ machinations, inside and outside Madinah, in order to counter them. He (pbuh) also aimed to restore the standing, prestige and the might of the Muslims by crushing any attempt to belittle or harm them.

Eén maand na de slag bij Uhud bereikte het nieuws de Boodschapper van Allah ﷺ dat Banu Asad Madinah wilde overvallen en de kuddes vee die rond de stad graasden wilde plunderen. De Boodschapper van Allah ﷺ besloot daarom Banu Asad in hun bolwerk aan te vallen voordat zij de kans zouden krijgen om Madinah te overvallen. Dit moest een preventieve aanval zijn. Hij ﷺ riep Abu Salmah ibn ‘Abd al-Asad bij zich en stelde hem aan als leider van een expeditie van honderdvijftig krijgers, onder wie een groot aantal van de beste moslimstrijders zoals Abu Ubaydah ibn Jarrah, Sa’d ibn Abi Waqqas, Usaid ibn Hudayr en anderen. Om hun missie geheim te houden en het verrassingselement te behouden, beval de Boodschapper van Allah ﷺ hen om 's nachts te reizen en zich overdag te verbergen, waarbij ze een andere route namen dan die gewoonlijk door reizigers werd gevolgd. Abu Salmah vertrok totdat hij Banu Asad bereikte. Hij en zijn mannen omsingelden hen bij het aanbreken van de dageraad en vielen hen vervolgens aan terwijl hij zijn mannen opriep tot jihad. Al snel versloegen zij Banu Asad, namen hun rijkdommen als buit mee en keerden ze zegevierend en trots terug naar Madinah, waarmee zij de macht van de moslims herstelden en iedereen herinnerden aan de grootsheid en autoriteit van de Islam.

One month after the battle of Uhud, news reached the Messenger of Allah (pbuh) that Banu Asad wanted to raid Madinah and loot the herds of cattle grazing around the city. So Allah’s Messenger (pbuh) decided to raid Banu Asad in their stronghold before they could get a chance to raid Madinah. This was to be a preemptive strike. He (pbuh) summoned Abu Salmah ibn ‘Abd al-Asad and appointed him at the head of an expedition of one hundred and fifty warriors, among whom were a great number of the best Muslim fighters like Abu Ubaydah ibn Jarrah, Sa’d ibn Abi Waqqas, Usaid ibn Hudayr and others. In order to keep their mission a secret and retain the element of surprise, Allah’s Messenger (pbuh) ordered them to travel by night and hide during the day, taking a different route from that usually taken by travelers. Abu Salmah set off until he reached Banu Asad. He and his men surrounded them at dawn and then raided them while calling his men to Jihad. They soon defeated Banu Asad, took their wealth as booty and returned to Madinah victorious and proud, thus re-establishing the Muslims’ might and reminding everyone of Islam’s grandeur and authority.

Het nieuws bereikte ook de Boodschapper van Allah ﷺ dat Khalid ibn Sufyan al-Hodhali in ‘Urnah of Nakhlah kamp had opgeslagen, waar hij mensen verzamelde en rekruteerde om Madinah te overvallen. Dus riep hij ﷺ ‘Abdullah ibn Anees bij zich en stuurde hem op een verkenningstocht om te proberen nieuws te verzamelen over de bewegingen van Khalid. ‘Abdullah vertrok en kwam al snel Khalid tegen, die hem vroeg: “Wie is deze man?” Hij zei: “‘Abdullah. Ik ben een Arabier die hoorde dat u mensen verzamelt om tegen Muhammad te vechten, en dat is waarom ik hier ben.” Khalid bekende dat hij mensen rekruteerde om Madinah te overvallen. Ze liepen een tijdje en maakten een praatje, en toen de twee van anderen waren geïsoleerd, greep ‘Abdullah de kans om zijn zwaard te trekken en bracht hem een dodelijke slag toe. Hij keerde terug naar Madinah en informeerde de Boodschapper van Allah ﷺ over zijn avontuur. Met de dood van Khalid lieten Banu Lihyan van Hadhayl hun plan om Madinah te overvallen varen. De Boodschapper van Allah ﷺ slaagde er daarom in om de dreiging van Khalid te neutraliseren en te verwijderen, evenals de dreiging vanuit vele andere hoeken die boven Madinah hing.

News also reached the Messenger of Allah (pbuh) that Khalid ibn Sufyan al- Hodhali was encamped in ‘Urnah or Nakhlah, gathering and recruiting people to raid Madinah. So he (pbuh) summoned ‘Abdullah ibn Anees and sent him on an exploratory mission to try and gather news about Khalid’s movements. ‘Abdullah set off and soon met up with Khalid who asked him, “Who is the man?” He said, “‘Abdullah. I am an Arab who heard you were gathering people to fight Muhammad and that is why I am here.” Khalid confessed that he was recruiting people to raid Madinah. They walked for a while and chatted, then when the two were isolated from other people, ‘Abdullah seized the chance to draw his sword and dealt him a fatal blow. He returned to Madinah and informed the Messenger of Allah (pbuh) about his adventure. With the death of Khalid, Banu Lihyan of Hadhayl abandoned their plan to raid Madinah. The Messenger of Allah (pbuh) therefore succeeded in neutralizing and removing Khalid’s threat, and the threat from many other quarters that loomed over Madinah.

Deze gebeurtenissen weerhielden sommige Arabieren er echter niet van om na de slag bij Uhud minachting te blijven tonen voor het gezag van de moslims. Een groep mensen van een stam nabij Hadhayl kwam naar Madinah en vertelde de Boodschapper van Allah ﷺ dat zij zeer graag meer over de Islam wilden leren, en zij verzochten hem om een groep van zijn metgezellen (Sahabah) naar hen toe te sturen om hen de Islam te onderwijzen en de Qur’an voor hen voor te lezen. Hij ﷺ beval zes van zijn vooraanstaande metgezellen (Sahabah) om hen te vergezellen. Zij vertrokken totdat zij de putten van Hadhayl bereikten in een plaats genaamd al-Raji’. De mannen verraadden de metgezellen (Sahabah) en riepen de mensen van Hadhayl op om tegen hen te strijden. De zes moslims werden verrast en vonden zichzelf omsingeld door Hadhayl, die op hen aanvielen. De moslims trokken hun zwaarden en vochten totdat drie van hen werden gedood en de andere drie zich overgaven en als gevangenen werden meegenomen. Hadhayl bracht de drie gevangenen naar Makkah om hen aan de Quraysh te verkopen. Op hun weg naar Makkah greep een van de gevangenen, ‘Abdullah ibn Tariq, de gelegenheid om te ontsnappen en slaagde erin zijn zwaard te bemachtigen om te vechten, maar hij werd al snel overweldigd en gedood. De andere twee gevangenen werden uiteindelijk in Makkah verkocht. Een van hen, Zayd ibn al-Dathnah, werd gekocht door Safwan ibn Umayyah om hem te doden uit wraak voor zijn vader Umayyah ibn Khalaf. Toen Zayd werd gebracht om gedood te worden, vroeg Abu Sufyan aan hem: “Ik zweer je bij Allah, Zayd, wenst u niet dat Muhammad ﷺ nu in uw plaats bij ons zou zijn, zodat wij zijn hoofd zouden kunnen afhakken, en dat u bij uw familie zou zijn?” Zayd antwoordde: “Bij Allah, ik wens niet dat Muhammad ﷺ nu in mijn plaats zou zijn en dat een doorn hem pijn zou doen, en dat ik bij mijn familie zou zitten.” Abu Sufyan was verbaasd en zei vaak: “Ik heb nooit een man gezien die zo geliefd is als de metgezellen (Sahabah) van Muhammad ﷺ hem liefhebben.” Zayd werd daarna gedood.

However, these events did not stop some Arabs from continuing to show disdain towards the authority of the Muslims in the wake of the battle of Uhud. A group of people from a tribe neighboring Hadhayl came to Madinah and told the Messenger of Allah (pbuh) that they were very keen to learn about Islam and requested that he send to them a group of his Sahabah to teach them Islam and read to them the Qur’an. He (pbuh) ordered six of his senior Sahabah to accompany them. They set off until they reached the wells of Hadhayl in a place called al-Raji’. The men betrayed the Sahabah and summoned the people of Hadhayl against them. The six Muslims were caught by surprise and found themselves surrounded by Hadhayl who charged on them. The Muslims drew their swords and fought until three of them were killed and the other three surrendered and were taken prisoners. Hadhayl took the three prisoners to Makkah to sell them to the Quraysh. On their way to Makkah, one of the prisoners, ‘Abdullah ibn Tariq, seized the opportunity to break free and managed to get hold of his sword to fight, but he was soon overpowered and killed. The other two prisoners were eventually sold in Makkah. One of them, Zayd ibn al- Dathnah, was bought by Safwan ibn Umayyah in order to kill him in revenge for his father Umayyah ibn Khalaf. When Zayd was brought to be killed, Abu Sufyan asked him, “I adjure you by Allah, Zayd, don’t you wish that Muhammad (pbuh) was with us now in your place so that we might cut off his head, and that you were with your family?” Zayd replied, “By Allah, I do not wish that Muhammad now were in my place and that a thorn could hurt him, and that I were sitting with my family.” Abu Sufyan was astonished and used to say, “I have never seen a man who is so loved as Muhammad’s Companions love him.” Zayd was then killed.

Khubayb, de tweede metgezel die naar Makkah werd gebracht, werd gevangengehouden totdat ze hem naar buiten brachten om hem te kruisigen. Hij vroeg hen om hem tijd te geven om een paar Rak’at te verrichten en zij stemden ermee in. Hij verrichtte zijn gebed (Salah) op een uitstekende wijze en wendde zich toen tot de mensen, zeggende: “Als jullie niet zouden denken dat ik alleen uit angst voor de dood uitstel, zou ik mijn gebed hebben verlengd.” Daarna hieven zij hem op het hout en toen zij hem hadden vastgebonden, keek hij boos naar hen en riep: “O Allah! Tel hen één voor één en dood hen één voor één. Laat niemand van hen ontsnappen.” De aanwezigen rilden van zijn kreet en daarna doodden zij hem. De Boodschapper van Allah ﷺ was zeer bedroefd door de dood van de zes metgezellen, net als alle moslims. Wat de moslims nog droeviger maakte, was de wijze waarop Hadhayl hun minachting en onverschilligheid jegens hun metgezellen had getoond.

Khubayb, the second companion brought to Makkah, was imprisoned until they brought him out to crucify him. He asked them to give him time to make a couple of Rak’at and they agreed. He performed his Salah in an excellent manner and then turned to the people saying, “Were it not that you would think that I only delayed out of fear of death I would have prolonged my prayer.” Then they raised him on the wood and when they had bound him, he looked angrily at them and shouted, “O Allah! Reckon them by number and kill them one by one. Let none of them escape.” Those present shuddered from his cry and then they killed him. Allah’s Messenger (pbuh) was very saddened by the death of the six companions, as were all the Muslims. What made the Muslims even sadder was the manner in which Hadhayl had displayed their contempt and disregard to their companions.

De Boodschapper van Allah ﷺ dacht diep na over deze situatie, en terwijl hij in diepe gedachten verzonk, arriveerde een man genaamd Abu Bara’ ‘Amir ibn Malik (de ‘Speler met de Speren’) in Madinah. De Boodschapper van Allah ﷺ legde hem de Islam uit en nodigde hem uit om deze te aanvaarden. Hij wilde zich niet committeren, maar hij was niet ver verwijderd van de Islam en vertoonde nooit enige tekenen van vijandigheid jegens de religie (Deen). Hij zei tegen de Boodschapper van Allah ﷺ: “Als u enkele van uw metgezellen naar de mensen van Najd zou sturen en zij zouden hen uitnodigen tot uw zaak, dan heb ik de goede hoop dat zij u een gunstig antwoord zullen geven.” De Boodschapper van Allah ﷺ vreesde dat zijn metgezellen gedood zouden worden door de mensen van Najd, net zoals degenen die verraden waren door Hadhayl, dus besloot hij Abu Bara’ zijn wens niet te verlenen. Echter, Abu Bara’ overtuigde hem ervan dat hij als borg voor hen zou optreden en zei: “Laat hen worden gestuurd om mannen uit te nodigen tot uw religie (Deen), ik zal hen beschermen.” Abu Bara’ was een man van goede reputatie, en zijn woorden hadden gewicht; elke man die door hem beschermd werd, zou niet hoeven te vrezen verraden te worden.

Allah’s Messenger (pbuh) thought hard about this state of affairs and it was while he was deep in thought that a man called Abu Bara’ ‘Amir ibn Malik (the ‘Player with the Spears’) arrived in Madinah. The Messenger of Allah (pbuh) explained Islam to him and invited him to accept it. He would not commit himself, yet he was not far from Islam and never showed any signs of hostility towards the Deen. He told Allah’s Messenger (pbuh), “If you were to send some of your companions to the people of Najd and they invited them to your affair, I have good hopes that they would give you a favorable answer.” Allah’s Messenger (pbuh) feared that his companions would be killed by the people of Najd just like those who had been betrayed by Hadhayl, so he decided against granting Abu Bara’ his wish. However, Abu Bara’ convinced him that he would go as a surety for them and said, “Let them be sent to invite men to your Deen, I will protect them.” Abu Bara’ was a man of good repute, and his words carried weight, any man protected by him would not fear to be betrayed.

Dus de Boodschapper van Allah ﷺ stuurde al-Mundhir ibn ‘Amr met veertig van zijn metgezellen uit de beste van de moslims. Zij vertrokken totdat zij de put van Ma’unah hadden bereikt, vanwaar zij een boodschapper stuurden met een brief van de Boodschapper van Allah ﷺ aan ‘Amir ibn Tufayl. Toen de boodschapper hem bereikte, viel hij hem aan en doodde hem nog voordat hij de brief had kunnen bekijken, waarna hij Banu ‘Aamir opriep om tegen de moslims te vechten, maar zij weigerden te doen wat hij wilde, zeggende dat zij de belofte van veiligheid die Abu Bara’ aan de moslims had gegeven, niet zouden schenden. Vervolgens deed ‘Amir een beroep op andere stammen en zij omsingelden de moslims terwijl zij bij hun kamelen waren. Toen de moslims dit zagen, trokken zij hun zwaarden en vochten zij tot de laatste man. Allen werden gedood, op twee na. De Boodschapper van Allah ﷺ was zeer bedroefd door dit, net als alle moslims die diep geschokt waren.

So the Messenger of Allah (pbuh) sent al-Mundhir ibn ‘Amr with forty of his companions from the best of the Muslims. They set off until they had reached the well of Ma’unah, from there they sent a messenger with a letter from the Messenger of Allah (pbuh) to ‘Amir ibn Tufayl. When the messenger reached him he rushed him and killed him before he had even looked at the letter, then he called out Banu ‘Aamir to fight the Muslims, but they refused to do what he wanted saying that they would not violate the promise of security which Abu Bara’ had given the Muslims. Then ‘Amir appealed to other tribes and they surrounded the Muslims while they were with their camels. Seeing this, the Muslims drew their swords and fought to the last man. All were killed except two. The Messenger of Allah (pbuh) was very saddened by this, as were all the Muslims who were deeply shocked.

De Boodschapper van Allah ﷺ dacht lang en diep na over hoe hij met die Arabieren moest omgaan en hoe hij de hoge status en waardigheid van de moslims kon herstellen. Hij ﷺ realiseerde zich echter dat Madinah zelf werd beïnvloed, dus koos hij ervoor om eerst de interne onrust van de Staat aan te pakken. Zodra hij had gewaarborgd dat de stabiliteit was teruggekeerd naar Madinah, zou hij zich vervolgens richten op de Arabieren en andere externe zaken.

The Messenger of Allah (pbuh) thought long and hard about how to deal with those Arabs and how to re-establish the Muslims’ high standing and dignity. He (pbuh) realized, however, that Madinah itself was affected, so he opted to try to deal firstly with the State’s internal disturbances. Once he had ensured that stability had returned to Madinah, he would then turn to the Arabs and other external affairs.

De slag bij Uhud, samen met de gebeurtenissen van Raji’ en Beer Ma’unah, ondermijnde opnieuw de autoriteit en de positie van de moslims in de ogen van de hypocrieten en de Joden. Zij begonnen te samenzweren tegen de Boodschapper van Allah ﷺ en zij wachtten op een geschikte gelegenheid om hem een harde klap toe te brengen. De Boodschapper van Allah ﷺ stelde hun bedoelingen geleidelijk vast totdat hij ﷺ erin geslaagd was hun complotten te ontdekken. Vervolgens stuurde hij ﷺ Muhammad ibn Maslamah naar hen en hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ heeft mij naar jullie gestuurd om te zeggen dat jullie zijn land moeten verlaten, want jullie hebben de eed die hij met jullie sloot geschonden door te proberen hem te verraden. Jullie hebben tien dagen om te vertrekken. Iedereen die daarna hier wordt gezien, zal de nek worden doorgeslagen!”.

The battle of Uhud, together with the events of Raji’ and Beer Ma’unah once again undermined the authority and standing of the Muslims in the eyes of the hypocrites and the Jews. They began plotting against the Messenger of Allah (pbuh) and they waited for a suitable opportunity to deal him a bad turn. Allah’s Messenger (pbuh) gradually ascertained their intentions until he (pbuh) had managed to learn about their conspiracies. Then he (pbuh) sent Muhammad ibn Maslamah to them and he said, “The Messenger of Allah sent me to you to tell you to leave his land, for you have breached the oath he made with you by attempting to betray him. You have ten days to leave. Anyone seen here afterwards will have his neck struck!”.

Banu Nadir zou vertrokken zijn als ‘Abdullah ibn Ubayy hen niet had aangemoedigd om te blijven; Huyayy ibn Akhtab moedigde hen eveneens aan om in hun forten te blijven. De tien dagen verstreken en Banu Nadir bleef in hun huizen, waardoor de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hen vocht totdat zij hem vroegen hun leven te sparen op de voorwaarde dat zij alle bezittingen mochten behouden die zij op hun kamelen konden meenemen. Uiteindelijk vertrokken zij, waarbij zij alles wat zij bezaten van hun landerijen, palm bomen en bepantsering achterlieten. De Boodschapper van Allah ﷺ verdeelde hun eigendommen onder de emigranten (Muhajirun) met uitsluiting van de helpers (Ansar), behalve voor twee mannen, namelijk Abu Dujanah en Sahl ibn Hanif, die klaagden over armoede. Bij het verdrijven van Banu Nadir slaagde de Boodschapper van Allah ﷺ erin de interne onrust te sussen en de waardigheid en hoge status van de moslims te herstellen.

Banu Nadir would have left had it not been for ‘Abdullah ibn Ubayy prodding them to stay; Huyayy ibn Akhtab also encouraged them to remain in their forts. The ten days expired and Banu Nadir remained in their homes, thus Allah’s Messenger (pbuh) fought them until they asked him to spare their lives on condition that they retained all the possessions which they could carry on their camels. They finally set off leaving behind all that they owned from their lands, palm trees and armor. The Messenger of Allah (pbuh) divided their properties among the Muhajireen to the exclusion of the Ansar, except for two men who were Abu Dujanah and Sahl ibn Hanif who complained of poverty. In expelling Banu Nadir, the Messenger of Allah (pbuh) managed to quell the internal unrest and restore the dignity and high status of the Muslims.

Wanneer we opnieuw kijken naar het buitenlands beleid, trok de Boodschapper van Allah ﷺ uit om zijn afspraak met de Quraysh na te komen in een laatste strijd bij Badr, maar de Quraysh ontmoetten hem daar niet. Dit was één jaar na Uhud en de Boodschapper van Allah ﷺ herinnerde zich wat Abu Sufyan had gezegd: “Vandaag als vergelding voor de dag van Badr; onze ontmoetingsplaats is Badr volgend jaar.” Hij ﷺ benadrukte het belang van de ontmoeting met Abu Sufyan, dus hij ﷺ bereidde de moslims voor op de strijd. Hij ﷺ liet ‘Abdullah ibn ‘Abdullah ibn Salul in de zorg over Madinah en vertrok met de moslims totdat zij Badr bereikten. Daar sloegen zij hun kamp op, wachtend op de Quraysh, klaar om met hen te strijden. De Quraysh, onder leiding van Abu Sufyan, verlieten Makkah met meer dan tweeduizend mannen, maar zij keerden al snel terug.

Turning once again to the foreign policy, the Messenger of Allah (pbuh) went forth to keep his appointment with the Quraysh in a last battle at Badr, but the Quraysh did not meet him there. This was one year after Uhud and Allah’s Messenger (pbuh) remembered what Abu Sufyan had said, “Today in exchange for the day of Badr; our meeting place is Badr next year.” He (pbuh) stressed the importance of meeting Abu Sufyan so he (pbuh) prepared the Muslims for battle. He (pbuh) left ‘Abdullah ibn ‘Abdullah ibn Salul in charge of Madinah and set off with the Muslims until they reached Badr. There they set up camp waiting for the Quraysh ready to do battle with them. The Quraysh, headed by Abu Sufyan, left Makkah with more than two thousand men, but they soon returned.

De Boodschapper van Allah ﷺ bleef acht opeenvolgende dagen in Badr wachtend op de Quraysh, maar zij kwamen nooit opdagen. Uiteindelijk bereikte het nieuws hem dat de Quraysh naar Makkah waren teruggekeerd. Dus reisde hij ﷺ met de moslims terug naar Madinah nadat zij aanzienlijke winsten hadden behaald met hun handel in Badr. De moslims keerden zegevierend terug, ondanks het feit dat er geen gevechten hadden plaatsgevonden. Kort daarna viel de Boodschapper van Allah ﷺ Ghatafan in Najd aan en zij vluchtten, waarbij zij hun bezittingen en vrouwen achterlieten, die de moslims innamen en mee terugnamen naar Madinah. Vervolgens viel hij ﷺ Dumat al-Jandal aan op de grens tussen al-Sham en Hijaz. Dit was bedoeld als een les en een waarschuwing voor de andere stammen die de karavanen aanvielen. Maar Dumat al-Jandal confronteerde hem ﷺ nooit; zij vluchtten enkel in angst en lieten hun bezittingen achter, die de moslims ook innamen en zegevierend naar Madinah terugkeerden.

The Messenger of Allah (pbuh) remained in Badr for eight consecutive days waiting for the Quraysh, but they never turned up. Finally news reached him that the Quraysh had returned to Makkah. So he (pbuh) journeyed back with the Muslims to Madinah after realizing handsome profits from their trading at Badr. The Muslims returned victorious despite the fact that no fighting had taken place. Soon after, the Messenger of Allah (pbuh) raided Ghatafan in Najd and they fled leaving behind their properties and women, which the Muslims took and returned to Madinah. Then he (pbuh) raided Dumat al-Jandal on the border between al-Sham and Hijaz. This was intended as a lesson and a warning to the other tribes who used to attack the caravans. But Dumat al-Jandal never confronted him (pbuh), they just fled in terror leaving behind their properties which the Muslims also took returning to Madinah victorious.

Deze invallen, en de maatregelen die door de Boodschapper van Allah ﷺ thuis in Madinah werden genomen, hielpen bij het herstellen van de autoriteit van de Islamitische Staat en verzekerden haar grootsheid in de ogen van de Arabieren en Joden. De gevolgen van de nederlaag bij Uhud werden hierdoor volledig uitgewist.

These raids, and the measures taken by Allah’s Messenger (pbuh) at home in Madinah, helped to restore the Islamic State’s authority and secured its grandeur in the eyes of the Arabs and Jews. The effects of the defeat at Uhud were thus completely effaced.