3 Het intellectuele leiderschap van de Islam Deel 3 - Het systeem van de Islam | System Of Islam

3 Het intellectuele leiderschap van de Islam Deel 3 - Het systeem van de Islam | System Of Islam

0% read · 3 min left

Het systeem van de Islam Bookmark

Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel

Toon origineel

3 Het intellectuele leiderschap van de Islam Deel 3

3 The Intellectual Leadership of Islam Part 3

door Taqiuddin an-Nabhani3 min. lezen102 keer bekeken

Wanneer de islamitische samenleving op deze basis wordt bestudeerd, dat wil zeggen door deze vanuit al haar aspecten en door grondig onderzoek te bestuderen, kan worden vastgesteld dat het de beste samenleving is. Aangezien dit het geval was voor de eerste, tweede en derde eeuw, in feite tot halverwege de twaalfde eeuw van de emigratie (Hijrah). Men vindt dat de samenleving de islam gedurende al haar tijdperken toepaste tot aan het einde van de Ottomaanse staat als een islamitische staat. De geschiedenis mag echter niet worden genomen als de bron voor het bestuderen van het systeem en de islamitische jurisprudentie (Fiqh). In plaats daarvan moet het systeem worden genomen uit de bronnen van de jurisprudentie en niet uit de geschiedenis, aangezien de geschiedenis niet de bron ervan is. Dienovereenkomstig trekt men om het communistische systeem te begrijpen geen conclusies uit de geschiedenis van Rusland, maar uit de boeken van de communistische ideologie zelf. Evenzo, als men de Engelse jurisprudentie wil begrijpen, moet men deze niet nemen uit de geschiedenis van Engeland, maar eerder uit de boeken van de Engelse jurisprudentie. Dit geldt voor elk systeem of elke canon.

When the Islamic society is studied on this basis i.e. to study it from all its aspects and through thorough investigation it can be found to be the best society. Since, it was so for the first, second and third centuries, in fact, right up to the middle of the twelfth century hijrah. One finds that the society applied Islam throughout all its ages right up to the end of the Ottoman State as an Islamic state. However, history should not be taken as the source for studying the system and fiqh. Rather, the system should be taken from the sources of jurisprudence and not from history, since history is not its source. Accordingly, to understand the Communist system, one does not draw conclusions from the history of Russia, but from the books of the Communist ideology itself. Likewise, if to understand the English jurisprudence one should not take it from the history of England, but rather from the books of English jurisprudence. This applies to any system or canon.

De bron van het begrijpen van de islam zijn de boeken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh), en de bron voor het afleiden van de regels ervan zijn hun gedetailleerde bewijzen. Daarom is de geschiedenis niet de juiste bron voor het islamitische systeem, noch voor het begrijpen ervan, noch voor het afleiden ervan. Het is daarom onjuist om de geschiedenis van 'Umar bin al-Khattab of Umar bin 'Abdul-'Aziz of Haroun ar-Rasheed, hetzij uit de historische gebeurtenissen die aan hen worden toegeschreven of uit de boeken die tijdens hun respectievelijke perioden zijn geschreven, als bron voor de aHkam Sharai'ah te nemen. Als een mening van Umar in een kwestie wordt gevolgd, dan wordt deze gevolgd in haar hoedanigheid als een hukm Shara'i die door Umar is afgeleid en toegepast, zoals het geval is met de hukm Shara'i die door Abu Hanifah, Shafii, Ja'far en anderen is afgeleid. Het wordt niet overgenomen als een historische gebeurtenis. De geschiedenis heeft derhalve niets te maken met het overnemen of kennen van het systeem. Bovendien, om vast te stellen of het systeem wel of niet werd toegepast, is de islamitische jurisprudentie (Fiqh), in plaats van de geschiedenis, de referentie om dat vast te stellen. Dit komt doordat elk tijdperk zijn eigen problemen heeft, die door een systeem werden aangepakt. Dus om het systeem te vinden dat werd gebruikt om problemen op te lossen, moet men verwijzen naar de islamitische jurisprudentie (Fiqh), en niet naar de gebeurtenissen uit de geschiedenis, omdat deze ons slechts de nieuwsfeiten rapporteert zoals ze zijn. Wanneer er wordt verwezen naar de islamitische jurisprudentie (Fiqh), vindt men daarin noch een systeem dat de moslims van anderen hebben overgenomen, noch een systeem dat de moslims uit zichzelf hebben gekozen. In plaats daarvan vindt men het volledig als aHkam shar’ah, afgeleid uit de shar’ai bewijzen. Moslims waren zeer zorgvuldig in het filteren van de jurisprudentie door het verwijderen van gebrekkige meningen, d.w.z. gebrekkige zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Zij verboden zelfs anderen om te handelen naar de gebrekkige (Daif) mening, zelfs als deze werd toegeschreven aan een mujtahid mutlaq (absolute zelfstandig rechtsgeleerde).

The source of understanding Islam is the books of Islamic fiqh, and the source for deducing its rules is their detailed evidences. Thus, history is not the correct source of the Islamic system, neither for its understanding nor for its deduction. It is therefore incorrect to take the history of 'Umar bin al-Khattab or Umar bin 'Abdul-'Aziz or Haroun ar-Rasheed, whether from the historical events ascribed to them or from the books written during their respective periods, as a source for the aHkam Sharai'ah. If an opinion of Umar is followed in a question, it is followed in its capacity as a hukm Shara'i deduced and applied by Umar, as is the case with the hukm Shara'i deduced by Abu Hanifah, Shafii, Ja'far and others. It is not adopted as an historical event. History, accordingly, has nothing to do with adopting or knowing the system. Moreover ascertaining whether or not the system was applied, fiqh, rather than history, is the reference for determining that. This is because every era has its own problems, which were tackled by a system. So in order to find the system used to solve problems, one must refer to the Islamic fiqh, and not to the events of history, because it only reports to us the news as they are. When reference is made to the Islamic fiqh, one neither finds in it any system taken by the Muslims from others, nor any system chosen by the Muslims from themselves. Instead, one finds it completely as aHkam shar’ah deduced from the shar’ai evidences. Muslims were very careful to sift into the jurisprudence by removing any deficient opinions i.e. deficient ijtihad. They even prohibited others from acting according to the deficient (Daif) opinion, even if it was ascribed to a mujtahid mutlaq (absolute mujtahid).

Indien het toegestaan zou zijn om aandacht te schenken aan de geschiedenis, zou dit beperkt moeten blijven tot het onderzoeken van de wijze waarop het systeem wordt toegepast. Geschiedenis zou ook politieke gebeurtenissen kunnen bevatten, waaruit de wijze van toepassing kan worden afgeleid. Zelfs dit zou niet moeten worden aanvaard, behalve na grondig onderzoek en door moslims. Geschiedenis heeft drie bronnen: geschiedenisboeken, archeologische objecten en overlevering. Geschiedenisboeken zouden niet als bron beschouwd moeten worden, omdat zij worden beïnvloed door de politieke omstandigheden van die tijd. Ze zijn gevuld met leugens, hetzij om de mensen te steunen in wiens tijd deze boeken werden geschreven, hetzij om de mensen aan te vallen uit de tijd voorafgaand aan het schrijven van deze boeken. Een recent voorbeeld hiervan is de geschiedenis van de Allawide-familie in Egypte. Vóór 1952 n.Chr. had zij een glanzend beeld in geschiedenisboeken, maar na 1952 n.Chr. was haar beeld duister. Hetzelfde geldt voor de geschiedenis van andere politieke gebeurtenissen, zowel nu als in het verleden. Om deze reden zouden geschiedenisboeken niet als bron voor de geschiedenis beschouwd moeten worden, zelfs niet als het biografieën zijn geschreven door hun eigen mensen.

If it were permitted to give attention to history, this would be confined to examining the way of applying the system. History might also contain political events, from which the way of application can be seen. Even this should not be taken except after a thorough research and from Muslims. History has three sources: History books, archaeological objects and narration. Historical books should not be considered as a source because they are influenced by the political conditions of the time. They are filled with lies, either supporting the people at whose time these books were written or attacking those at the time before these books were written. A recent example of this is the history of the Allawide family in Egypt. Prior to 1952 C.E it had a bright image in history books, but after 1952C.E its image was dark. The same applies to the history of other political events now and in the past. For this reason, history books should not be considered as a source for history, even if they were biographies written by their people.

Het is een oppervlakkige manier van denken om ons systeem te vervangen door welk ander systeem dan ook, en het is een oppervlakkige gedachte om te veronderstellen dat als de moslimgemeenschap (Ummah) het systeem zou toepassen zonder haar geloofsleer (Aqeedah), dit haar zou redden. De moslimgemeenschap (Ummah) moet eerst de geloofsleer (Aqeedah) omarmen en vervolgens het systeem toepassen dat voortvloeit uit deze leer (Aqeedah). De implementatie van het systeem en het omarmen van de leer (Aqeedah) zal dan een redder zijn. Dit geldt voor de moslimgemeenschap (Ummah), die is gebouwd op een ideologie, en de staat, die op deze basis is gevestigd. Wat betreft de andere volkeren en naties, is het niet noodzakelijk dat zij de ideologie omarmen als een voorwaarde om de ideologie op hen toe te passen. De natie, die de ideologie omarmt en deze overdraagt aan anderen, kan deze toepassen op elk volk of elke natie, zelfs als zij er niet in geloven. Dit komt doordat de ideologie ook zal resulteren in de wederopstanding van die natie en hen zal aantrekken om erin te geloven. Het omarmen van de ideologie is dus geen voorwaarde voor degenen op wie deze wordt toegepast; het is eerder een essentiële voorwaarde voor degenen die deze implementeren.

It is a low superficial thinking to replace our system by any other system and it is a shallow thinking to consider that if the ummah applied the system without its '’aqeedah, it would save her. The Ummah must embrace the '’aqeedah first and then apply the system emanating from this doctrine (’aqeedah). The implementation of the system and embracing of the doctrine (’aqeedah) will then be a saviour. This applies to the Ummah, which is built upon an ideology and the state, which is established on this basis. As for the other peoples and nations, it is not necessary that they embrace the ideology as a prerequisite for applying the ideology upon them. The nation, which embraces the ideology and conveys it to others, can apply it on any people or nation, even if they do not believe in it. This is because the ideology will also result in the revival of that nation and will attract them to believe in it. Thus embracing the ideology is not a condition for those on which it is applied, it is rather an essential condition for those who implement it.

Het is gevaarlijk om nationalisme te combineren met socialisme. Socialisme kan niet worden losgekoppeld van zijn materialistische idee, omdat het anders niet productief of invloedrijk zal zijn. Socialisme kan evenmin worden aangenomen samen met zijn materialistische idee, aangezien het een negatieve gedachte is die in strijd is met de natuur van de mens (fiTrah). Bovendien zou de aanname ervan betekenen dat de islamitische natie de islamitische geloofsleer (Aqeedah) zou moeten verlaten. We kunnen het socialisme niet aannemen en tegelijkertijd het spirituele aspect van de islam behouden. Dit zou ertoe leiden dat noch de islam, noch het socialisme wordt aangenomen, vanwege het feit dat ze elkaar tegenspreken en wat er ook zou worden aangenomen, onvolledig zou zijn. In hetzelfde opzicht kunnen we het systeem van de islam niet aannemen zonder de geloofsleer (Aqeedah) waaruit het systeem voortvloeit, aangezien dit de aanname van een dwingend systeem zonder geest zou betekenen. In plaats daarvan moeten we de islam in haar geheel aannemen met haar leer (Aqeedah) en systemen, en haar intellectuele leiderschap overbrengen wanneer we de oproep tot de islam (Da’wah) ervoor uitvoeren.

It is dangerous to adopt nationalism in conjunction with Socialism. Socialism cannot be separated from its materialist idea, because it will not be productive or influential. Neither can Socialism be adopted together with its materialistic idea, since it is a negative thought, which contradicts with man's nature (fiTrah). Furthermore, its adoption would mean that the Islamic nation would have to abandon the Islamic ’aqeedah. We cannot adopt Socialism and simultaneously retain the spiritual aspect of Islam. This would result in adopting neither Islam nor Socialism, by virtue of the fact that they contradict each other and whatever was adopted would be incomplete. Similarly, we cannot adopt the system of Islam devoid of its ’aqeedah from which its system emanates as this means the adoption of an imperious system devoid of spirit. Instead, we must adopt Islam wholly with its doctrine (’aqeedah) and systems and convey its intellectual leadership when we carry the da’wah for it.

Overeenkomstig is er slechts één manier om onze herleving te bereiken, namelijk de hervatting van de islamitische levenswijze, en er is geen manier om de islamitische levenswijze te hervatten behalve door het vestigen van de islamitische staat. Dit kan niet worden bereikt tenzij we de islam volledig omarmen, zowel als een geloofsleer (Aqeedah), die het grootste probleem oplost en waarop het menselijke wereldbeeld is geconcentreerd, als een systeem, dat voortvloeit uit deze leer (Aqeedah). De basis van dergelijke systemen is het Boek van Allah (SWT) en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Boodschapper ﷺ. De culturele schatten daarvan zijn de: islamitische jurisprudentie (Fiqh), overlevering (Hadith), Koranexegese (Tafsir), de Arabische taal en anderen. Geen enkele methode kan dit bereiken behalve door het volledige islamitische intellectuele leiderschap te dragen via de oproep tot de islam (Da’wah) en de islam overal volledig te vestigen. Zodra het intellectuele leiderschap is overgedragen aan de natie als geheel en aan de islamitische staat, begeven we ons op het pad om het intellectuele leiderschap naar de wereld te dragen.

Accordingly, there is only one way to attain our revival which is the resumption of the Islamic way of life and there is no way to resume the Islamic way of life except through establishing the Islamic State. This cannot be achieved unless we totally adopt Islam both as an ’aqeedah, which solves the greatest problem and upon which man's viewpoint in this life is concentrated and as a system, which emanates from this doctrine (’aqeedah). The basis of such systems is the Book of Allah (swt) and the Sunnah of His Messenger (saw). Its cultural treasures are the: fiqh, hadith, tafseer, Arabic language and others. No method can achieve this except by carrying the Islamic intellectual leadership completely through the da’wah to Islam and establishing Islam completely everywhere. Once the intellectual leadership has been transmitted to the nation as a whole and to the Islamic State, we embark upon carrying the intellectual leadership to the world.